سیگنال مثبت از تهران به وین

ایران و کره جنوبی ممکن است روابط اقتصادی و مالی خود را بهبود بخشند اگر کشور آسیا پس از ایفای نقش مثبت در مذاکرات هسته ای اخیر در وین ، دارایی های یخ زده ایرانی را آزاد کند.

در چهارم ژانویه سال 2021 ، وزارت امور خارجه کره جنوبی اظهار داشت که یک دیپلمات ارشد کره جنوبی برای حل و فصل مسئله دارایی های یخ زده ایرانی که در کشور آسیا برگزار می شود ، در وین با ایران و قدرت های جهانی مذاکره می کرد. در نتیجه ، ورود به وین وزیر معاون امور خارجه کره جنوبی ، چوی جونگ کان ، به عنوان یک سیگنال مثبت برای عادی سازی وضعیت دارایی های یخ زده ایرانی (حدود 7 میلیارد دلار) تعبیر شد.[1]

سفر فرستاده کره جنوبی از وین و جلسات وی با انریکه مورا ، ارتباط مالی و اعضای شورای امنیت سازمان ملل ، از جمله چین یا سایر بازیگران ، بر روابط بین الملل و سئول تهران تأثیر مثبت گذاشت. به گفته عابد اکبری ، مدیر عامل مؤسسه بین المللی مطالعات و تحقیقات تهران ، به نظر می رسد کره جنوبی همچنین در زمینه روابط اقتصادی با ایران و حضور بیشتر در بازارهای ایران و همکاری در زمینه تحقیق و توسعه ، پیروزی قابل توجهی را تجربه خواهد کرد. با این میانجیگری داوطلبانه ، در مقایسه با سایر بازیگران ، حتی اروپا در آینده فضای بیشتری ایجاد می کند.[2]

از آنجا که ابراهیم ریزی در ایران قدرت را به دست گرفت ، تهران با محوریت تحریم های بین المللی عملی علیه این کشور و ترویج حضور ایران در اوراسیا ، استراتژی را آغاز کرد.[3] فرستاده کره جنوبی در وین ممکن است به عنوان اراده وزارت امور خارجه ایران برای اجرای استراتژی تهران برای بلند کردن تحریم ها تعبیر شود.

پیش از این ، این کشور موفق به دریافت مجوز برای بازگرداندن پولی که حق شرکت ایرانی در طی مشاوره با ایالات متحده بود ، دریافت کرد. در واقع ، در ژوئن سال 2018 ، مرکز بین المللی حل و فصل اختلافات سرمایه گذاری به دولت کره جنوبی دستور داد تا شرکت ایرانی گروه Dayyani را در مورد اختلاف 2015 جبران کند. وزارت امور خارجه کره جنوبی گزارش داد كه دفتر كنترل دارایی های خارجی خزانه داری آمریكا "مجوز خاص" را در ششم ژانویه سال 2022 صادر كرد تا با استفاده از سیستم مالی آمریكا ، پرداخت را بدهد.[4]

مقامات سئول همچنین منتظر روشن شدن سرنوشت ۷ میلیارد دلار دارایی بلوکه شده ایران در بانک های کره در ازای دریافت میعانات گازی هستند که در پی اعلام تحریم ها علیه ایران به این کشور تحویل داده شد.

پیامدهای ژئوپلیتیکی روابط ایران و کره جنوبی

جمهوری اسلامی ایران سومین شریک تجاری بزرگ کره جنوبی در خاورمیانه قبل از خروج یکجانبه ایالات متحده از توافق هسته ای سال 2015 بین تهران و قدرت های جهانی و اعمال مجدد تحریم های فلج کننده بود. ایران یک تامین کننده کلیدی نفت برای کره جنوبی فقیر بود و به نوبه خود تجهیزات صنعتی، لوازم خانگی و قطعات یدکی خودرو را از سئول وارد می کرد.

بر اساس گزارش رصدخانه پیچیدگی اقتصادی، کره جنوبی در سال 2019، 282 میلیون دلار به ایران صادر کرده است که عمدتاً لوازم ارتوپدی، بردهای کنترل الکتریکی ابزار پزشکی بوده است. در سال 2019، ایران 1. 89 میلیارد دلار به کره جنوبی به ویژه نفت خام، ضایعات مس و آب میوه صادر کرده است. طی 24 سال گذشته، صادرات کره جنوبی به ایران با نرخ سالانه 0. 92 درصد از 352 میلیون دلار در سال 1995 به 282 میلیون دلار در سال 2019 کاهش یافته است. در مقابل، در مدت مشابه، صادرات ایران به جنوبکره با نرخ سالانه 2. 32 درصد از 1. 09 میلیارد دلار در سال 1995 به 1. 89 میلیارد دلار در سال 2019 افزایش یافته است.

با توجه به نقشی که کره جنوبی در رویارویی هند و اقیانوسیه و آمریکا و چین ایفا می کند و با در نظر گرفتن روابط خوب واشنگتن و سئول، [6] توصیه می شود فکر کنیم که تهران از کارت کره جنوبی برای متقاعد کردن یا قرار دادن استفاده خواهد کرد. فشار بر ایالات متحده برای آزادسازی کامل دارایی های مالی خود. از سوی دیگر، اگر سئول با موفقیت واشنگتن را متقاعد کند که در تحریم ها علیه ایران استثنا قائل شود، کره جنوبی ممکن است استراتژی بلندمدتی را برای توسعه روابط اقتصادی با ایران دنبال کند.

برای ایران، این احتمال وجود دارد که با ورود کره جنوبی به بازی، مذاکرات آتی پیچیده تر شود، زیرا تهران در معرض خواسته های احتمالی طرف ثالثی قرار خواهد گرفت که جمهوری اسلامی حدود 2 میلیارد دلار محصول صادر می کند. تهران از یک سو به حمایت کره جنوبی برای تحت فشار قرار دادن آمریکا و باز کردن قفل 7 میلیارد دلاری دارایی های مسدود شده شرکت های ایرانی، پول لازم برای بخش کارآفرینی ایران که به دلیل تحریم های آمریکا با مشکلات بزرگی مواجه شده است، نیاز دارد. از سوی دیگر، با توجه به اینکه سئول متحد واشنگتن و دارای منافع استراتژیک در آسیای مرکزی است، کره جنوبی ممکن است به یک شریک دیپلماتیک ناخوشایند تبدیل شود، جایی که ایران برای اعمال نفوذ و ارتقای سیاست خارجی خود تلاش کرده است.

منابع