تجزیه و تحلیل نسبت مالی

نسبت های مالی نتایج را در موارد خط مختلف صورتهای مالی مقایسه می کنند. تجزیه و تحلیل این نسبت ها به منظور نتیجه گیری در مورد عملکرد مالی ، نقدینگی ، اهرم و استفاده از دارایی از یک تجارت طراحی شده است. سپس این اطلاعات برای تصمیم گیری در مورد سرمایه گذاری یا گسترش اعتبار به یک تجارت استفاده می شود. تجزیه و تحلیل نسبت به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرد ، زیرا فقط بر اساس اطلاعات موجود در صورتهای مالی است که به طور کلی به دست آوردن آن آسان است. علاوه بر این ، نتایج را می توان با میانگین صنعت یا با نتایج شرکتهای معیار مقایسه کرد تا ببینیم چگونه یک تجارت در مقایسه با سایر سازمان ها انجام می شود.

انواع نسبت های مالی

دسته نسبت های مالی که برای اهداف تجزیه و تحلیل استفاده می شود ، در زیر ذکر شده است ، در زیر دسته های نسبت عملکرد ، نسبت نقدینگی ، نسبت اهرم و نسبت پوشش و نسبت فعالیت.

نسبت عملکرد

نسبت عملکرد از درآمد و هزینه های کل موارد مربوط به صورت درآمد حاصل می شود و توانایی یک تجارت در تولید سود را اندازه گیری می کند. مهمترین این نسبت ها نسبت سود ناخالص و نسبت سود خالص است. انتظار می رود یک تجارت بتواند نسبت سود خالص مثبت را تولید کند که قابل مقایسه با نتایج گزارش شده توسط همسالان آن باشد. اگر اینگونه نباشد ، سرمایه گذاران کمتر احتمال دارد که وجوه را در تجارت قرار دهند.

نسبت نقدینگی

نسبت نقدینگی موارد خط را در ترازنامه مقایسه می کند و توانایی یک تجارت را برای پرداخت صورتحساب خود به موقع اندازه گیری می کند. از بین این نسبت ها ، نسبت فعلی و نسبت سریع است که دارایی های فعلی خاص را با بدهی های جاری مقایسه می کند. نسبت فعلی دارایی های فعلی را با بدهی های جاری مقایسه می کند ، با این فرض که داشتن دارایی های جاری بیشتر از بدهی های جاری ، به یک تجارت اجازه می دهد تا دارایی ها را برای پرداخت بدهی ها نقدینگی کند. نسبت سریع همان نسبت فعلی است ، به جز این که موجودی را شامل نمی شود ، به این دلیل که می تواند برای انحلال موجودی مدت زمان زیادی طول بکشد.

نسبت اهرم و پوشش

نسبت اهرم و پوشش برای برآورد مقادیر مقایسه ای بدهی ، حقوق صاحبان سهام و دارایی های یک تجارت و همچنین توانایی آن در پرداخت بدهی های خود استفاده می شود. شایع ترین این نسبت ها نسبت بدهی به سهام و نسبت سود به دست آمده است. نسبت سود تایمز ، تعداد دفعاتی را که درآمد می تواند هزینه فعلی بهره را بپردازد ، محاسبه می کند. تا زمانی که سود کافی برای انجام این کار ایجاد شود ، یک وام گیرنده به عنوان یک ریسک اعتباری معقول قضاوت می شود. با این حال ، این تجزیه و تحلیل به این موضوع نمی پردازد که آیا یک وام گیرنده نیز می تواند مدیر اصلی وام را بازپرداخت کند.

نسبت فعالیت

نسبت فعالیت برای محاسبه سرعت در مورد گردش دارایی ها و بدهی ها با مقایسه برخی از ترازنامه و موارد خط بیانیه درآمدی استفاده می شود. گردش سریع دارایی حاکی از سطح بالایی از تعالی عملیاتی است. متداول ترین این نسبت ها روزهای فروش برجسته ، گردش مالی موجودی و گردش مالی پرداخت می شود. با این حال ، این اندازه گیری ها می توانند خیلی دور شوند. به عنوان مثال ، دستیابی به یک سطح گردش مالی موجودی بسیار بالا می تواند به معنای این باشد که یک تجارت به هیچ وجه کالاهای نهایی را حفظ نمی کند و در عوض مشتریان خود را مجبور می کند از قبل برای کالاهایی که ممکن است برای چند هفته یا ماه در دسترس نباشند ، بپردازند. در این حالت ، این تجارت در واقع گزارش سطح بالایی گردش مالی موجودی را گزارش می کند ، اما همچنین خدمات مشتری بسیار ضعیفی را ارائه می دهد.

نیاز به گزارشگری مالی مداوم

تجزیه و تحلیل نسبت مالی تنها در شرایطی امکان پذیر است که یک شرکت صورتهای مالی خود را به روشی سازگار بسازد ، به طوری که حساب های اصلی اصلی اصلی همیشه در صورتهای مالی در همان موارد خط جمع می شوند. در غیر این صورت ، اطلاعات ارائه شده از یک دوره به دوره دیگر متفاوت خواهد بود و تجزیه و تحلیل روند بلند مدت را بی فایده می کند.

نمونه ای از تجزیه و تحلیل نسبت مالی

یک تحلیلگر اعتباری صورتهای مالی مشتری را بررسی می کند تا ببیند آیا این اعتبار برای اعتبار تجارت را واجد شرایط می کند ، به جای پرداخت پول نقد برای کالاهایی که به آن پرداخت می شود. ترازنامه این شرکت حاوی دارایی های فعلی 200000 دلار و بدهی های جاری 400000 دلار و همچنین سطح بدهی است که سه برابر بیشتر از حقوق صاحبان سهام آن است و نسبت سود خالص گزارش شده 1 ٪. براساس حداقل سودآوری متقاضی ، میزان بیش از حد اهرم و نسبت ضعیف فعلی ، تحلیلگر تصمیم می گیرد اعتبار تجارت را به مشتری گسترش ندهد.