آموزش شاخص دوکلوز

مجله توانبخشی ورزش 2021 ؛17 (5): 348-353.

منتشر شده به صورت آنلاین: 26 اکتبر 2021

تأثیر تغییر در شاخص های خستگی خون ، نشانگرهای التهابی و سطح هورمون استرس در سوابق 100 متر از اسپرینترها به دنبال یک آموزش فاصله 8 هفته ای

Hongying du 1 ، Young-Je Sim 2 ، *

1 دانشکده تربیت بدنی ، دانشگاه عادی Tangshan ، Tangshan ، چین

2 گروه تربیت بدنی ، دانشگاه ملی کونسان ، Gunsan ، کره

* نویسنده مسئول: Sim Young-Je ، گروه آموزش بدنی ، دانشگاه ملی کونسان ، 558 Daehak-ro ، Gunsan 54150 ، کره ، ایمیل: simyoungje@gmail. com

دریافت 01 سپتامبر 2021 پذیرفته شده در 25 سپتامبر 2021

کپی رایت © 2021 انجمن توانبخشی ورزش کره

این یک مقاله دسترسی آزاد است که تحت شرایط مجوز غیر تجاری Creative Commons توزیع شده است (https://creativeecommons. org/licenses/by-nc/4. 0/) که امکان استفاده ، توزیع و بازتولید غیر تجاری نامحدود را فراهم می کند. هر رسانه ای ، مشروط بر اینکه کار اصلی به درستی ذکر شده باشد.

خلاصه

این مطالعه با هدف بررسی تغییرات در شاخص های خستگی خون ، نشانگرهای التهابی و هورمونهای استرس به دنبال یک آموزش فاصله 8 هفته ای در اسپرینترها و بررسی اثرات تغییرات در سوابق 100 متر اسپرینت انجام شد. بیست اسپرینتر از دبیرستان پسران به طور مساوی به گروههای آموزشی با شدت بالا و با شدت متوسط اختصاص داده شد و سه جلسه تمرین فاصله 60 دقیقه ای در هفته به مدت 8 هفته ، برای کل 24 جلسه انجام شد. شدت ورزش به ترتیب 85 ٪ -95 ٪ و 75 ٪ -85 ٪ از ضربان قلب برای تمرینات با شدت بالا و متوسط تعریف شد. در حالت استراحت ، هر دو گروه شدت ورزش 60 ٪ از ذخیره ضربان قلب را داشتند. نتایج ما نشان داد که نشانگرهای خستگی ، نشانگرهای التهابی و سطح هورمون استرس پس از تمرینات با شدت زیاد و با شدت متوسط ، بدون تفاوت بین سطح تمرین ، کاهش یافته است. علاوه بر این ، سوابق 100 متر اسپرینت در گروه های آموزشی با شدت زیاد و متوسط ، بر اساس سطح هورمون لاکتات دهیدروژناز و آدرنرژکوتروپیک متفاوت بودند. در نتیجه ، آموزش بازه زمانی با شدت متوسط با ضربان قلب 75 ≥ 75 ٪ می تواند تأثیر مثبتی بر شاخص های خستگی خون ، نشانگرهای التهابی و هورمونهای استرس در اسپرینترها داشته باشد. به طور خاص ، تغییرات در سطح هورمون آدرنوکورتیکوتروپیک که در گروه آموزش بازه ای با شدت بالا دیده می شود ، تأثیر معنی داری در سوابق اسپرینت 100 متری داشت.

معرفی

Sprinting یک تمرین رقابتی است ، با هدف اجرای سریعترین فاصله در فاصله مشخص. تقاضای انرژی در طول ورزش به سرعت افزایش می یابد ، که تمام عملکردهای فیزیولوژیکی با آنها سازگار می شوند. برای ورزشکاران ، غلظت لاکتات و آمونیاک به طور مستقیم با خستگی عضلات مرتبط است و از آنجا که عوامل محدود کننده در تمرینات عضلانی را تعیین می کنند ، اهمیت دارند. ورزشکاران غالباً باید تمرینات با شدت بالا را در طول تمرین یا مسابقات تکرار کنند و ظرفیت غلظت اسید لاکتیک و آمونیاک را افزایش دهند. در این راستا ، بهبودی در کمترین زمان ممکن در تعیین عملکرد ورزشکاران مهم است ، که در آن متابولیسم شاخص های خستگی در خون نقش مهمی ایفا می کند.

در مقابل ، عامل اصلی در تمرینات با شدت بالا ، که اخیراً مورد توجه قرار گرفته است ، این است که تمرینات متناوب با شدت و کم شدت داشته باشد ، با دوره های استراحت بین فواصل. آموزش فواصل با شدت بالا می تواند جایگزین تمرینات هوازی معمولی شود زیرا مصرف انرژی بیشتری در طول ورزش و اثرات بیشتر در مدت مشابه نشان می دهد ، علاوه بر کاهش کسالت در طول ادامه تمرین. با این حال ، تمرینات با شدت بالا می تواند باعث آسیب عضلات یا خستگی شود و میزان گردش هورمونهای استرس و مواد فعال درگیر در پاسخ ایمنی التهابی و همچنین آنزیم های خون را افزایش دهد (Hasenoehrl و همکاران ، 2017). با این حال ، آموزش منظم طولانی مدت سطح خستگی را کاهش می دهد (Theofilidis و همکاران ، 2018) ، اثرات ضد التهابی و استرس کلی (تیممرمن و همکاران ، 2008) ، که با بهبود عملکرد ارتباط دارد.

بر اساس نتایج این مطالعات ، آموزش فاصله ممکن است بسته به موضوع و شدت ورزش ، تأثیرات متفاوتی بر پارامترهای متابولیک نشان دهد. با این حال ، تنها تعداد محدودی از مطالعات گزارش شده در مورد اثرات طولی در سوابق اسپرینت 100 متری ، با توجه به تغییر در شاخص های خستگی خون ، نشانگرهای التهابی و سطح هورمون استرس پس از آموزش بازه ای از شدت های مختلف. بنابراین ، به نظر می رسد انجام یک مطالعه در مورد اثرات آموزش فاصله بسیار کارآمد با شدت های مختلف بر بهبود عملکرد در اسپرینترهای نوجوان انجام شود.

مواد و روش ها

این مطالعه با 20 اسپرینتر مرد از دبیرستان در شهر تانگشان ، چین انجام شد. افراد به طور تصادفی به ده نفر در گروههای آموزشی با شدت زیاد و متوسط اختصاص داده شدند. این مطالعه توسط کمیته اخلاق یک دانشگاه عادی Tangshan تأیید شد (شماره: TSNU-2019-L01). ویژگی های شرکت کنندگان در جدول 1 نشان داده شده است.

نمونه خون افراد قبل و بعد از برنامه 8 هفته ای تحت همان شرایط و دوره های زمانی جمع آوری شد. پس از یک دوره استراحت ، یک تکنسین آزمایشگاه پزشکی خون را از رگه های ساعد افراد خارج کرد. نمونه خون در 3000 دور در دقیقه به مدت 30 دقیقه سانتریفیوژ شد و در یک فریزر در دمای 70 درجه سانتیگراد ذخیره شد. تمام تجزیه و تحلیل متغیر در آزمایشگاه پزشکی انجام شد و لاکتات دهیدروژناز (LDH) ، کراتین کیناز (CK) ، پروتئین واکنشی C (CRP) ، اینترلوکین 6 (IL-6) ، کورتیزول و هورمون آدرنرنوکورتروپیک (Acth) سطح اندازه گیری شد.

سه جلسه تمرینی 60 دقیقه ای در هفته (روزهای دوشنبه ، چهارشنبه و جمعه) به مدت 8 هفته انجام می شد ، به مدت 24 جلسه ، با هر جلسه 60 دقیقه به طول می انجامد. دو گروه یک تمرین گرمایشی 20 دقیقه ای از جمله آهسته دویدن و کشش مفصل انجام دادند و به مدت 35 دقیقه تمرین فاصله را انجام دادند. این یک تمرین 5 دقیقه ای خنک انجام شد. شدت ورزش توسط ضربان قلب هدف با استفاده از فرمول توسط Karvonen به شرح زیر تعریف شده است: ضربان قلب هدف = شدت ورزش × (حداکثر ضربان قلب - ضربان قلب)+ضربان قلب استراحت. شدت ورزش برای آموزش فاصله با شدت زیاد و متوسط به ترتیب 85 ٪ -95 ٪ و 75 ٪ -85 ٪ از ذخیره ضربان قلب (HRR) بود ، در حالی که شدت ورزش در دوره استراحت برای هر دو گروه 60 ٪ از بودHRRضربان قلب با استفاده از یک باند هوشمند اندازه گیری شد و تمرین چهار بار در هر گروه ورزش تکرار شد (جدول 2).

برای اسپرینت 100 متری ، اسپرینترها در یک موقعیت پیچیده در یک بلوک شروع شروع به کار کردند و در یک مسیر مستقیم در طول مسیر 400 متری دویدند و زمانی که تنه لمس می کرد خط پایان ثبت شد. برای هر رکورد ، دو اندازه گیری انجام شد و از زمان ضبط بهتر به 1/100 ثانیه استفاده شد.

تمام تجزیه و تحلیل داده ها در این مطالعه با استفاده از IBM SPSS Statistics Ver انجام شد. 26. 0 (شرکت IBM ، آرمونک ، نیویورک ، ایالات متحده). از یک مدل خطی کلی برای محاسبه میانگین و خطای استاندارد برای هر متغیر استفاده شد و تغییرات در شاخص های خستگی سرم ، نشانگرهای التهابی و سطح هورمون استرس بین گروه های آموزشی و تأثیرات آنها در سوابق 100 متر اسپرینت را بررسی کرد. سطح معنی داری در 0. 05 تعیین شد.

نتایج

تغییرات در سطح LDH

تغییرات در سطح LDH در جدول 3 ارائه شده است. هیچ تعامل بین گروه و مدت زمان مشاهده نشده است. اگرچه هیچ تأثیر اصلی در گروه مشاهده نشد ، تفاوت معنی داری در دوره زمانی مشاهده شد.

تغییرات در سطح CK

تغییرات در سطح CK در جدول 4 ارائه شده است. هیچ تعامل بین گروه و مدت زمان مشاهده نشده است. اگرچه هیچ تأثیر اصلی در گروه مشاهده نشد ، تفاوت معنی داری در دوره زمانی مشاهده شد.

تغییرات در سطح CRP

تغییرات در سطح CRP در جدول 5 ارائه شده است. هیچ تعامل بین گروه و مدت زمان مشاهده نشده است. اگرچه هیچ تأثیر اصلی در گروه مشاهده نشد ، تفاوت معنی داری در دوره زمانی مشاهده شد.

تغییرات در سطح IL-6

تغییرات در سطح IL-6 در جدول 6 ارائه شده است. هیچ تعامل بین گروه و مدت زمان مشاهده نشده است. اگرچه هیچ تأثیر اصلی در گروه مشاهده نشد ، تفاوت معنی داری در دوره زمانی مشاهده شد.

تغییرات در سطح کورتیزول

تغییرات در سطح کورتیزول در جدول 7 ارائه شده است. هیچ تعامل بین گروه و مدت زمان مشاهده نشده است. نتایج اثر اصلی تفاوت معنی داری بین گروه ها و بین دوره های زمانی نشان نداد.

تغییرات در سطح ACTH

تغییرات در سطح ACTH در جدول 8 ارائه شده است. هیچ تعامل بین گروه و مدت زمان مشاهده نشده است. اگرچه هیچ تأثیر اصلی در گروه مشاهده نشد ، تفاوت معنی داری در دوره زمانی مشاهده شد.

تغییر در سوابق اسپرینت 100 متری

تغییرات در سوابق 100 متر در جدول 9 ارائه شده است. هیچ تعامل بین گروه و مدت زمان مشاهده نشده است. اگرچه هیچ تأثیر اصلی در گروه مشاهده نشد ، تفاوت معنی داری در دوره زمانی مشاهده شد.

اثر طولی هر متغیر در سوابق 100 متر اسپرینت

در جدول 10 نتایج تجزیه و تحلیل کواریانس با استفاده از هر متغیر به عنوان یک همبستگی نشان داده شده است تا تعیین کند که چگونه تغییر هر متغیر تأثیر در تغییر در سوابق 100 متر و اینکه آیا این اثر برای هر گروه متفاوت است یا خیر.

متغیرهای دیگر ، به استثنای سطح LDH و ACTH ، تأثیرات متفاوتی در سوابق 100 متر اسپرینت این دو گروه نداشتند. LDH و ACTH بسته به گروه با t = -2. 366 (P = 0. 037) و T = 1. 979 (P = 0. 073) به ترتیب ، برای تعامل در سطح معنی داری 10 ٪ نشان دادند.

بحث

به طور معمول ، آنزیم ها عوامل مهمی هستند که سطح انرژی مورد نیاز برای فعالیت عضلات را تنظیم می کنند (مانتوی و پدی ، 2002) ، و سطح CK و LDH خون نشان دهنده میزان آسیب عضلانی است که ناشی از فعالیت بدنی طولانی مدت و تمرینات بدنی است (Galan et al. ، 2018). فعالیت LDH ، که بین افراد آموزش دیده و غیر آموزش دیده متفاوت است ، به عنوان یک مقدار مرجع در نظارت بر بهبود عملکرد ورزشکاران ، تجزیه و تحلیل اثر آموزش و آموزش و کنترل شدت استفاده می شود (Sacheck and Blumberg ، 2001).

اپل و راجرز (1985) پس از 9 هفته آموزش استقامتی در تمام بدن برای دوندگان ماراتن مرد و زن آموزش دیده ، تغییر در فعالیت ایزوزیم LDH را مورد بررسی قرار دادند و از کاهش فعالیت LDH در مردان و زنان خبر دادند. Messoier و همکاران.(2005) یک برنامه تمرینی با شدت 4 هفته در بزرگسالان سالم انجام داد ، که نشان دهنده کاهش غلظت LDH بود. فعالیت CK همچنین با ورزش بدنی با شدت بالا افزایش می یابد و بسته به میزان تمرینات بدنی ، الگوهای مختلفی را نشان می دهد. ورزش یک بار با القاء خستگی عضلات ، آسیب عضلات را افزایش می دهد ، اما تمرین منظم طولانی مدت باعث کاهش آسیب عضلات و آسیب در همان بار ورزش می شود (Deruisseau و همکاران ، 2004). یانگ (2015) پس از 6 هفته تمرین مقاومت با شدت بالا ، کاهش قابل توجهی در غلظت CK در ورزشکاران جودو گزارش داد. Deruisseau و همکاران.(2004) از کاهش قابل توجهی در غلظت CK در دانشجویان کالج که به مدت 12 هفته آموزش منظم دریافت کرده اند ، گزارش داد. بیشتر این یافته ها نشان می دهد که سطح CK و LDH در عضلات و خون با تمرینات طولانی مدت کاهش می یابد.

در این مطالعه ، اختلافات بین گروهی پس از 8 هفته تمرین فاصله متوسط و با شدت زیاد مشاهده نشد ، اما غلظت LDH و CK در مقایسه با غلظت قبل از ورزش کاهش یافت. این نتایج مطابق با مطالعات قبلی است ، که می تواند به مکانیسم تقویت شده برای محافظت در برابر آسیب سلولی به دنبال بهبود قدرت بدنی نسبت داده شود ، و آموزش فاصله طولانی مدت ممکن است تأثیر مثبتی در برابر تخریب غشای سلولی مستقیم و نکروز بافت داشته باشد ،منجر به آنزیم های کمتری که از سیتوپلاسم به خون آزاد می شوند.

در مقابل ، یک بار ورزش با شدت بالا باعث آسیب عضلات و التهاب می شود (گالان و همکاران ، 2018). به عنوان یک سیتوکین التهابی ، CRP تحت تأثیر تمرینات بدنی با شدت بالا ، از جمله دویدن مسافت طولانی ، ماراتن و تریاتلون قرار می گیرد (لیپی و همکاران ، 2002). طبق یک مطالعه قبلی ، گزارش شده است که تمرین مقاومت با شدت بالا باعث آسیب عضلات و افزایش غلظت CRP می شود (König et al. ، 2001). در مقابل ، ورزش منظم التهاب را برطرف می کند و اثرات ضد التهابی را تقویت می کند (نمیت و همکاران ، 2012). Mattusch و همکاران.(2000) سرکوب پاسخ التهابی را از طریق آموزش بررسی کرد و گزارش داد که CRP پس از 9 ماه آموزش استقامتی در افرادی که برای ماراتن آماده می شدند ، کاهش می یابد.

در این مطالعه ، سطح CRP و IL-6 پس از انجام آموزش بازه ای با شدت متوسط و زیاد ، در حالت استراحت کاهش یافته است ، بدون تفاوت بین گروهی. IL-6 ، که یک نشانگر التهابی است ، در بدن یک ورزشکار معمولی در سطح نسبتاً کم نگه داشته می شود ، که ممکن است با کاهش بافت های چربی به دنبال تمرین منظم فاصله ایجاد شود و در نتیجه باعث کاهش تعداد سلولهای اندوتلیال عروقی و ماکروفاژها شود. و کاهش تولید IL-6. لیباردی و همکاران.(2011) گزارش داد که غلظت IL-6 پس از 16 هفته تمرینات با شدت متوسط و زیاد کاهش یافته است ، بدون هیچ تفاوتی با توجه به شدت. این نتایج نشان می دهد که ورزش منظم در بهبود التهاب مؤثر است (گفکن و همکاران ، 2001 ؛ تیممرمن و همکاران ، 2008) ، احتمالاً به دلیل افزایش سازگاری بدن و عملکرد بدنی در افراد پس از تمرین فاصله ، کاهش بار جسمی و افزایشسیستم ایمنی که می تواند در تنظیم عوامل التهابی سودمند باشد.

ورزش همچنین استرس را به بدن تحمیل می کند و میزان استرس به مدت ورزش ، شدت ورزش و سطح تمرینات فردی بستگی دارد (Tianlong and Sim ، 2019). اگرچه مطالعاتی که تغییرات در سطح هورمون استرس را بررسی می کند ممکن است نتایج متناقض را گزارش کند ، اما بیشتر آنها افزایش قابل توجهی را در طول تمرینات طولانی مدت حداقل با شدت متوسط یا در طول تمرینات با شدت بالا کوتاه مدت گزارش می دهند (Duclos and Tabarin ، 2016). Buono و همکاران.(1985) گزارش داد كه 12 هفته آموزش استقامتی با شدت ورزش زیر محاسبه به طور قابل توجهی ACTH را كاهش می دهد ، و كرومر و همكاران.(1999) گزارش داد که ACTH به طور قابل توجهی کاهش یافته است در حالی که پاسخ کورتیزول در یک گروه تمرینی مرکب افزایش یافته است ، بدون تغییر در 10 هفته آموزش استقامتی.

در این مطالعه ، 8 هفته آموزش فاصله از نظر سطح ACTH بین گروههای آموزشی با شدت بالا و متوسط تفاوت معنی داری نشان نداد ، اگرچه هر دو گروه غلظت کاهش یافته اند. در مقابل ، سطح کورتیزول در هر دو گروه افزایش یافته است. این یافته ها با نتایج Kraemer و همکاران سازگار است.(1999) ، که می تواند به افزایش کورتیزول پس از فعال شدن ورزش در تنظیم حساسیت برای تنظیم بازخورد منفی ACTH نسبت داده شود (Viru et al. ، 2001). هنگامی که در معرض استرس جسمی و روحی قرار گرفته است ، ترشح ACTH از سیستم عصبی مرکزی و غده هیپوفیز تسریع می شود ، اما پاسخ استرس بدن ممکن است از طریق روند تکراری ادامه تمرین فاصله بهبود یابد. علاوه بر این ، ترشح ACTH در ورزشکاران در مقایسه با جمعیت عمومی کمتر است (Duclos and Tabarin ، 2016) ، احتمالاً به دلیل کاهش هورمون ضد دیورتیک و غلظت اسید لاکتیک پس از ورزش منظم.

نتایج مطالعه ما نشان می دهد که آموزش فاصله حداقل یک شدت متوسط تأثیر مثبتی بر هورمونهای استرس خون در اسپرینترها دارد. در همین حال ، تغییرات در LDH و ACTH اثرات متفاوتی در سوابق اسپرینت 100 متری بین دو گروه داشت. به طور خاص ، تغییر در ACTH در گروه با شدت بالا تأثیر داشت.

به طور خلاصه ، تمرین فاصله 8 هفته ای به طور قابل توجهی سطح شاخص های خستگی خون ، نشانگرهای التهابی و هورمونهای استرس را در اسپرینترها تغییر داد و تفاوت معنی داری بین تمرینات با شدت زیاد و متوسط نداشت. بنابراین اعتقاد بر این است که شدت تمرین 75 ≥ از HRR بالاتر از آستانه بود که می تواند بر تغییرات نشانگرهای خون و سوابق اسپرینت 100 متر در هر دو گروه تأثیر بگذارد.