کاهش کمی

در حالی که تمام تلاش برای پیروی از قوانین سبک استناد شده است ، ممکن است اختلافاتی وجود داشته باشد. اگر سوالی دارید ، لطفاً به کتابچه راهنمای مناسب یا منابع دیگر مراجعه کنید.

سبک استناد را انتخاب کنید استناد به اشتراک گذاری اشتراک گذاری در رسانه های اجتماعی به اشتراک بگذارید بازخورد دادن وب سایت های خارجی بازخورد از بازخورد شما متشکرم

ویراستاران ما آنچه را که شما ارسال کرده اید را مرور می کنند و تعیین می کنند که آیا مقاله را تجدید نظر کنید.

وب سایت های خارجی

• مرکز Mercatus در دانشگاه جورج میسون - توضیح تسکین کمی

استناد به چاپ استناد تأیید شده

در حالی که تمام تلاش برای پیروی از قوانین سبک استناد شده است ، ممکن است اختلافاتی وجود داشته باشد. اگر سوالی دارید ، لطفاً به کتابچه راهنمای مناسب یا منابع دیگر مراجعه کنید.

سبک استناد را انتخاب کنید استناد به اشتراک گذاری اشتراک گذاری در رسانه های اجتماعی به اشتراک بگذارید بازخورد وب سایت های خارجی بازخورد از بازخورد شما متشکرم

ویراستاران ما آنچه را که شما ارسال کرده اید را مرور می کنند و تعیین می کنند که آیا مقاله را تجدید نظر کنید.

وب سایت های خارجی

• مرکز Mercatus در دانشگاه جورج میسون - توضیح تسکین کمی

عناوین جایگزین: QE نوشته شده توسط پیتر بوندارنکو دستیار سابق ویراستار ، اقتصاد ، دائر ycl المعارف بریتانیکا. پیتر بوندارنکو واقعیت بررسی شده توسط سردبیران دائر ycl المعارف بریتانیکا

ویراستاران دائر ycl المعارف بریتانیکا بر زمینه های موضوعی که در آن دانش گسترده ای دارند ، نظارت می کنند ، خواه از سالها تجربه به دست آمده با کار بر روی آن محتوا و چه از طریق مطالعه برای یک مدرک پیشرفته. آنها محتوای جدید می نویسند و محتوای دریافت شده از مشارکت کنندگان را تأیید و ویرایش می کنند.

سردبیران دائر ycl المعارف بریتانیکا آخرین به روز شده: 19 ژانویه 2023 • تاریخچه مقاله فهرست مطالب مباحث مرتبط: سیاست پولی.(بیشتر نشان بده، اطلاعات بیشتر)

کاهش کمی (QE) ، مجموعه ای از سیاست های پولی غیر متعارف که ممکن است توسط یک بانک مرکزی برای افزایش عرضه پول در یک اقتصاد اجرا شود. سیاست های تسکین کمی (QE) شامل خرید دارایی های مرکزی در بانک مرکزی مانند اوراق قرضه دولتی (به بدهی های عمومی) و سایر اوراق بهادار ، برنامه های وام مستقیم و برنامه هایی که برای بهبود شرایط اعتبار طراحی شده اند. هدف از سیاست های QE افزایش فعالیت اقتصادی با تأمین نقدینگی به سیستم مالی است. به همین دلیل ، سیاست های QE سیاست های پولی انبساطی محسوب می شوند.

ابزار اصلی سیاست که بانکهای مرکزی مدرن از آن استفاده می کنند ، نرخ بهره کوتاه مدت است که می توانند کنترل کنند. به عنوان مثال ، بانک مرکزی فدرال رزرو (FED) ، بانک مرکزی ایالات متحده ، از نرخ بودجه فدرال به عنوان ابزار خود برای انجام سیاست های پولی استفاده می کند. فدرال رزرو نرخ بودجه فدرال را در مواقع مشکلات اقتصادی مانند رکود اقتصادی کاهش می دهد. نرخ پایین صندوق های فدرال به کاهش سایر نرخ بهره کمک می کند و به بانک ها و سایر موسسات وام دهی اجازه می دهد وام های کم بهره را به مصرف کنندگان و مشاغل ارائه دهند. این امر باعث تقویت فعالیت های اقتصادی می شود ، زیرا اعتبار ارزان تر باعث می شود خرید و خریدها برای مصرف کنندگان و مشاغل آسان تر شود.

بانک های مرکزی سیاست های QE را در شرایطی اتخاذ می کنند که در آن تعدیل نرخ سود کوتاه مدت دیگر مؤثر نیست-به طور کلی به دلیل نزدیک شدن به صفر-یا وقتی بانک ها نیاز به افزایش اقتصادی را به دست می آورند. در اوایل دهه 1990 ، هنگامی که نرخ بهره کوتاه مدت پس از کاهش بیشمار برگشت به عقب ، تقریباً صفر به صفر رسیده بود ، بانک مرکزی ژاپن تصمیم گرفت که مستقیماً به بانک ها وام بدهد تا نقدینگی لازم را برای آنها فراهم کند تا وام را در تلاش برای جنگیدن فراهم کندرکود اقتصادی که کشور را تحت تأثیر قرار می دهد. به همین ترتیب ، بانک مرکزی اروپا و بانک انگلیس سیستم های بانکی خود را با میلیاردها دلار وام مستقیم و خرید دارایی تزریق کردند تا از سقوط آنها در نتیجه بحران مالی 2007-08 جلوگیری کنند. فدرال رزرو همچنین چندین برنامه QE را برای کاهش بحران اجرا کرد ، از جمله خرید اوراق بهادار تحت حمایت وام و اوراق قرضه دولتی از موسسات مالی. بین سالهای 2008 و 2014 ، فدرال رزرو 3. 7 تریلیون دلار اوراق بهادار از بازار خریداری کرد و در طی این دوره هشت برابر اوراق قرضه خود را افزایش داد.

یکی از اشکالات خط مشی QE این است که استفاده بیش از حد از آنها می تواند منجر به افزایش تورم شود ، اگر نقدینگی کافی به وام های زیادی و خریدهای زیادی تبدیل شود و فشار رو به بالا بر قیمت ها وارد شود. به همین دلیل ، بانک های مرکزی تمایل دارند که به سیاست های QE نسبتاً به ندرت متوسل شوند و به طور کلی سعی می کنند در صورت نیاز به پول نقد و محافظت در برابر فشارهای احتمالی تورمی ، تعادل ظریف بین کمک به سیستم مالی را حفظ کنند.